ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

ANIMATION-BLUR+DAVID

ΔΕ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΚΛΑΙΣ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΔΙΑ

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες, 
χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά, 
δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί, 
εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ’ τη ζωή αποζητώ, 
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ’ είχες πάρει αγκαλιά, 
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χτες, 
δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
κι αν χάνεις αυτό που σε ζει δεν έφταιξες μόνον εσύ, 
αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.

Τον πόλεμο ζητώ για μια ζωή που δεν τη ζω, 
να μην μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά, 
πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ’ τη ζωή αποζητώ, 
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ’ είχες πάρει αγκαλιά, 
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

ΘΑ 'ΡΘΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΜΕ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΟΝΙ ΚΑΝΕΝΟΣ

θα `ρθω κάνα βράδυ να σε βρω
και το μυστικό μου να σου πω
το `ψαξα πολύ για να το πω σε σένα
κι ας το θεωρήσουν παλαβό

Μέσα απ’ τα σκοτάδια κι απ’ το φως
είμαι εγώ ο γιος του καθ’ ενός
με τη λευτεριά μου έχω γίνει ένα
και δεν είμαι πιόνι κανενός

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα
για κανένα πούστη δε θυσιάζομαι
μ’ έχουν και για ανόητο και χαμένη φάτσα
μα στην αγκαλιά σου εκστασιάζομαι

Όσο και αν θέτε, δε θα με πάτε
κει που πλανάται η βία και η αποχαύνωση
Πίστη δεν έχω, μήτε πατρίδα
με διώξατε όλοι μα εσένα σε θέλω ζωντανή

Δεν το λέω για να παινευτώ, 
ζήταγα πολύ να αγαπηθώ
έδωσα τα πάντα και τα ξαναδίνω
και γιαυτό μπορώ να σ’ αγαπώ

Δε θα με γνωρίσεις θα με δεις
είμαι κυνηγός κι ονειρευτής
μη σε παγιδέψουν σε καμιά βιτρίνα
και σε παραδείσους μου χαθείς

Δε ζω με τους νόμους σας
τα χαρτιά και τ’ άστρα, 
για να τη βολέψω, 
εγώ δε νοιάζομαι...

Όσα μ’ αποξένωσαν
ψεύτικα ήταν κάστρα
και έχω βγει απέξω
δεν τα χρειάζομαι

Σε τούτο τον παλιόκοσμο
ένας να ε να έμενε
κι ας θέλει η άρια φύση σου
κι εκείνος θα διαβρωθεί.

...Αγάπησέ με βλέμμα μου
βοήθησέ με αίμα μου
δύσκολο να πεθάνουμε
καρδιά μου...
φοβάμαι τη ζωή.

ΣΟΒΑΡΟΤΗΣ...

...Έχουν συμβεί πολλά περίεργα πράγματα σ' αυτό το χώρο. Όταν μοιράζαμε την προκήρυξη του "Συναγερμού Πείνας" (υπάρχει δημοσιευμένο το κείμενο στο "Ιδεοδρόμιο" Νο 14), βρέθηκαν "σύντροφοι" που μας είπαν πως "αν σας έβλεπαν οι Ισπανοί αναρχικοί, θα σας εκτελούσαν, δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά". Χρειάζεται λοιπόν σοβαρότης!!!...
Πόσο έξω έπεσα που νόμιζα πως εκείνα που μας λείπουν είναι η φαντασία, το χιούμορ κι οι παλαβές ενέργειες έξω από κάθε λογική των ανθρωποειδών.
Τώρα εξηγείται γιατί κάθε ενέργεια που κάνω πέφτει στο κενό...

ΧΑΝΙ ΜΠΑΝΙ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΟΠΟΙΟΣ ΝΑΝΙ ΚΑΝΕΙ ΧΑΝΕΙ

(Στίχοι...Αργύρης Μαρνέρος)

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι
Με μιαν ανθοδέσμη στάχυα παπαρούνες σαν πληγές
Χαμομήλι σαν το πύο και βρωμάει το τοπίο
Τα νταμάρια στις κορφές
Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές.

Χανιμπί το χανιμπάνι μπάνι μπί και χανιμπό
Όποιος νάνι κάνει χάνει, μπάνι χανιμπό.

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι
Λασπωμένο περιστέρι τα γεράκια στις φωλιές
Κομματιάζουν με μανία του λαγού την αγωνία
Τα γεράκια στις φωλιές
Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές.

Χανιμπί το χανιμπάνι μπάνι μπί και χανιμπό
Όποιος νάνι κάνει χάνει, μπάνι χανιμπό.

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι...

Αργύρης Μαρνέρος, Ησυχία το μυαλό κοιμάται

Η εξουσία δεν φοβάται τις μολότοφ
Που πέφτουν μέσα στο δρόμο και
Ούτε που τη νοιάζει αν η πόλη ξυπνήσει
Η εξουσία φοβάται τις μολότοφ που
Πέφτουν μέσα στο κεφάλι γιατί έτσι
Υπάρχει φόβος να ξυπνήσει το μυαλό.

Από τη συλλογή Αίθουσα αναμονής (2003)

ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ, ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΚΙ ΑΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕΣ ΚΙ ΕΣΥ

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ’ αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ’ έχουν θάψει ή θα έχω μα 
ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ