ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ

ANIMATION-BLUR+DAVID

ΔΕ ΘΕΛΩ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΚΛΑΙΣ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΟΥΝ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ

ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΔΙΑ

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες, 
χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά, 
δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί, 
εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ’ τη ζωή αποζητώ, 
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ’ είχες πάρει αγκαλιά, 
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χτες, 
δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
κι αν χάνεις αυτό που σε ζει δεν έφταιξες μόνον εσύ, 
αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.

Τον πόλεμο ζητώ για μια ζωή που δεν τη ζω, 
να μην μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά, 
πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ’ τη ζωή αποζητώ, 
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ’ είχες πάρει αγκαλιά, 
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

ΘΑ 'ΡΘΩ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΜΕ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΟΝΙ ΚΑΝΕΝΟΣ

θα `ρθω κάνα βράδυ να σε βρω
και το μυστικό μου να σου πω
το `ψαξα πολύ για να το πω σε σένα
κι ας το θεωρήσουν παλαβό

Μέσα απ’ τα σκοτάδια κι απ’ το φως
είμαι εγώ ο γιος του καθ’ ενός
με τη λευτεριά μου έχω γίνει ένα
και δεν είμαι πιόνι κανενός

Στα παιχνίδια όλων σας έκανα χαλάστρα
για κανένα πούστη δε θυσιάζομαι
μ’ έχουν και για ανόητο και χαμένη φάτσα
μα στην αγκαλιά σου εκστασιάζομαι

Όσο και αν θέτε, δε θα με πάτε
κει που πλανάται η βία και η αποχαύνωση
Πίστη δεν έχω, μήτε πατρίδα
με διώξατε όλοι μα εσένα σε θέλω ζωντανή

Δεν το λέω για να παινευτώ, 
ζήταγα πολύ να αγαπηθώ
έδωσα τα πάντα και τα ξαναδίνω
και γιαυτό μπορώ να σ’ αγαπώ

Δε θα με γνωρίσεις θα με δεις
είμαι κυνηγός κι ονειρευτής
μη σε παγιδέψουν σε καμιά βιτρίνα
και σε παραδείσους μου χαθείς

Δε ζω με τους νόμους σας
τα χαρτιά και τ’ άστρα, 
για να τη βολέψω, 
εγώ δε νοιάζομαι...

Όσα μ’ αποξένωσαν
ψεύτικα ήταν κάστρα
και έχω βγει απέξω
δεν τα χρειάζομαι

Σε τούτο τον παλιόκοσμο
ένας να ε να έμενε
κι ας θέλει η άρια φύση σου
κι εκείνος θα διαβρωθεί.

...Αγάπησέ με βλέμμα μου
βοήθησέ με αίμα μου
δύσκολο να πεθάνουμε
καρδιά μου...
φοβάμαι τη ζωή.

ΣΟΒΑΡΟΤΗΣ...

...Έχουν συμβεί πολλά περίεργα πράγματα σ' αυτό το χώρο. Όταν μοιράζαμε την προκήρυξη του "Συναγερμού Πείνας" (υπάρχει δημοσιευμένο το κείμενο στο "Ιδεοδρόμιο" Νο 14), βρέθηκαν "σύντροφοι" που μας είπαν πως "αν σας έβλεπαν οι Ισπανοί αναρχικοί, θα σας εκτελούσαν, δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά". Χρειάζεται λοιπόν σοβαρότης!!!...
Πόσο έξω έπεσα που νόμιζα πως εκείνα που μας λείπουν είναι η φαντασία, το χιούμορ κι οι παλαβές ενέργειες έξω από κάθε λογική των ανθρωποειδών.
Τώρα εξηγείται γιατί κάθε ενέργεια που κάνω πέφτει στο κενό...

ΧΑΝΙ ΜΠΑΝΙ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΟΠΟΙΟΣ ΝΑΝΙ ΚΑΝΕΙ ΧΑΝΕΙ

(Στίχοι...Αργύρης Μαρνέρος)

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι
Με μιαν ανθοδέσμη στάχυα παπαρούνες σαν πληγές
Χαμομήλι σαν το πύο και βρωμάει το τοπίο
Τα νταμάρια στις κορφές
Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές.

Χανιμπί το χανιμπάνι μπάνι μπί και χανιμπό
Όποιος νάνι κάνει χάνει, μπάνι χανιμπό.

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι
Λασπωμένο περιστέρι τα γεράκια στις φωλιές
Κομματιάζουν με μανία του λαγού την αγωνία
Τα γεράκια στις φωλιές
Κι οι εργάτες με μορφές σαν τις πέτρες στις πλαγιές.

Χανιμπί το χανιμπάνι μπάνι μπί και χανιμπό
Όποιος νάνι κάνει χάνει, μπάνι χανιμπό.

Τι θα φέρει ποιος το ξέρει το στεγνό το καλοκαίρι...

Αργύρης Μαρνέρος, Ησυχία το μυαλό κοιμάται

Η εξουσία δεν φοβάται τις μολότοφ
Που πέφτουν μέσα στο δρόμο και
Ούτε που τη νοιάζει αν η πόλη ξυπνήσει
Η εξουσία φοβάται τις μολότοφ που
Πέφτουν μέσα στο κεφάλι γιατί έτσι
Υπάρχει φόβος να ξυπνήσει το μυαλό.

Από τη συλλογή Αίθουσα αναμονής (2003)

ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ, ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΚΙ ΑΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕΣ ΚΙ ΕΣΥ

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ’ αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια
όταν, θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ’ έχουν θάψει ή θα έχω μα 
ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ

ΟΙ ΙΔΕΕΣ

"Οι ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φωτιά που καίει μέσα σου. Δεν είναι όμως τίποτα χωρίς η ίδια σου η ύπαρξη και η καθημερινή σου ζωή να τις πραγματώνει επαληθεύοντάς τες.
Όταν είσαι φυλακή για τις ιδέες σου έχεις δύο πράγματα να κάνεις. Ή να τις αποκηρύξεις ή να τις κρατάς πεισματικά προβάλλοντάς τες. Αν επιλέξεις το δεύτερο, όντας φυλακή, αντιμετωπίζεις συγκεκριμένες δυσκολίες για τη διάδοσή τους. Έχεις το ελαφρυντικό που είσαι φυλακή. Περιμένεις να το πράξουν οι σύντροφοί σου.
Όταν είσαι συμπαραστάτης κάποιου που διώκεται για τις ιδέες του, έχεις δυο πράγματα να κάνεις. Ή τον υπερασπίζεσαι όπως ακριβώς είναι, προβάλλοντας τις ιδέες του αυτές καθαυτές, ή αρπάζοντας την ευκαιρία, για δικά σου οφέλη, τον υπερασπίζεσαι όχι σαν αυτό που είναι, αλλά σαν αυτό που θα σε βόλευε να είναι, τον χρησιμοποιείς σαν εμπόρευμα προς κατανάλωση στο σούπερ μάρκετ της ιδεολογίας, αποκρύβοντας και διαστρεβλώνοντας τις ιδέες του.
Στην πρώτη περίπτωση, εφόσον δεν αδρανήσεις-η αδράνεια εδώ δε χωρά ελαφρυντικά-είσαι πραγματικός σύντροφος. Παλεύεις για την ίδια σου την ύπαρξη και επιβεβαιώνεσαι στον ίδιο σου τον εαυτό. Στη δεύτερη είσαι εχθρός, κι αν προσωρινά θέλεις να φαίνεσαι στο ίδιο πλευρό, ανήκεις φύσει και θέσει στο αντίθετο".

ΠΙΝΕΤΕ ΤΡΑΒΕΣΤΙ:-ΔΑΥΙΔ

Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Κρίμα που πήγε κι αυτό έτσι
κρίμα που δεν ήταν αλλιώς
και σταματάω σε μια λέξη
π' απορροφάει ο θάνατος.

...όταν πλακώσει ο θάνατος, αρχίζει η καταγραφή της ζωής. Κι έτσι κυκλοφορούν τα βιβλία.
Το καλό με μένα αλλά και το ζόρι είναι που ξέρω συνειδητά το θάνατό μου και μαζί με την καταγραφή της πεθαμένης ζωής μπορώ να καταγράφω και το θάνατο.Ενώ οι περισσότεροι που καταγράφουν τη ζωή στο θάνατό της, δεν το ξέρουν και το νομίζουν αυτό ζωή. Χα?

ΘΑ ΤΟ ΔΕΙΞΕΙ ΚΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΘΑ ΠΟΛΕΜΑΩ

Της ρουτίνας το τραγούδι
Πέστε άρχοντες και δούλοι
Μια ζωή.
Ρίξτε φράγκα στο νταούλι
Να καεί το πελεκούδι
Στην ανάσταση.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα χορεύει ζωντανός
Ο προλεράριος λαός
Ορθός.

Έμαθα να συγχωρνάω
Να μιλώ, χαμογελάω
Μετά ‘σας.
Μετά ‘σας, που δε σχωρνάτε
Μόνο ξέρετε να ρουφάτε
Το μεδούλι μας.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα κρατά του ήλιου το φως
Κι επαναστάτης θαν αυτός
Ο λαός.

Στο κανάλι αυτό που πάω
Δεν θρηνώ, δεν προσκυνάω
Δε γερνώ.
Τον αγώνα μου κρατάω
Στο κανάλι αυτό που πάω
Και τον κουβαλώ.

Στους λαβύρινθους που πάτε
Μάθετε να μην βρωμάτε
Καταναγκασμό.
Ίσια το κορμί κρατάτε
Μάθετε να πολεμάτε
Το ραγιαδισμό.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Δεν μπορεί να γίνει αλλοιώς
Λαού λαλών λαέ λαός
Ομπρός.

Αν μου πείτε πως πονάτε
Και πεινάτε και διψάτε
Σας ακολουθώ.
Μόνο ξέρετε, πως στον πόνο
Πείνα, δίψα και στο χρόνο
Άντεξα χωρίς βοηθό.

Στο κανάλι αυτό που πάω
Τη ζωή την πελεκάω
Βλάσφημος για σας εγώ.
Έχω φόβο μα κρατάω
Και νεκρός θα πολεμάω
Δεν είμαι ραγιάς εγώ.

Θα το δείξει κι ο καιρός
Είμαι ο πιο δυνατός
Θνητός.
Θα κρατά του ήλιου το φως
Κι επαναστάτης θαν αυτός
Ο λαός.

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΓΙΟΙ

ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ
ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ
ΑΛΕΞΗΣ ΤΡΑΙΑΝΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΚΡΗΣ
ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΗΣ
SONIA TI' AMO
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΤΡΩΝΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ
ΤΖΑΙΗΣΟΝ ΞΕΝΑΚΗΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΑΥΙΔ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΒΕΡΕΤΟΣ
ΘΑΝΟΣ ΒΕΛΟΥΔΙΟΣ
ΝΙΚΟΣ ΣΠΑΝΙΑΣ
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΜΟΣ
ΣΟΥΝΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΛΟΥΜΙΔΗΣ
ΤΑΚΗΣ ΒΟΓΛΗΣ

Φορτισμένος με συγκινησιακή πανούκλα, επιχειρώ να στήσω στη μνήμη μου ένα άλλο συναξάρι αγίων..τους δικούς μου άγιους, τους δικούς μας αγίους. Θεωρώ ότι αυτό το χρωστάω σε αυτούς που αναφέρομαι σε αυτό το βιβλίο, αφού έπαιξαν ένα ρόλο στις νοητικές μου διεργασίες, τέτοιες ώστε να κρατηθώ σε ένα περιθώριο-όσο αυτό είναι δυνατό στην εποχή μας-πράγμα για το οποίο δεν έχω μετανιώσει μέχρι σήμερα.

(Λεωνίδας Χρηστάκης-Οι Δικοί μας Άγιοι)

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΕΔΩ ΑΦΕΝΤΗΔΕΣ ΜΑΣΑΤΕ

Ο,ΤΙ ΑΓΓΙΞΕΤΕ ΠΙΟ ΤΡΥΦΕΡΟ

ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΔΟΥΛΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΑΤΕ

ΚΑΙ ΒΟΛΕΥΕΣΤΕ ΘΑΡΡΩ

Σπόρια, τσίχλες πωλώ, καραμέλες σωρό, 
τρέξτε πάρτε, παιδιά, να χαρείτε, 
κοκοράκι λαμπρό, γλειφιντζούρι γλυκό, 
μαντολάτο, εδώ θα τα βρείτε.
Εδώ το βοτάνι της αγάπης, 
Διαλαλούσα `κείνο τον καιρό, 
λάλαγα για πανηγύρια τρελά, 
κι ένα χάρτινο λαό.

Μα στέρεψαν `κείνα τα τραγούδια
και δε γράφω πια για το κοινό, 
αλλάζω στίχους καλαμπούρι βαρώ
κι απ’ το ίδιο πίνω το νερό.

Ποιος θε να `ρθει ρωτώ στο πανηγύρι αυτό
και δε θα γυρέψει ν’ αρπάξει
τα πανέρια μου και τα χέρια μου, 
το χαρταετό μου να σπάσει.
Εδώ, αφέντηδες, μασάτε, 
ό,τι αγγίξετε πιο τρυφερό, 
κι εσείς, δούλοι, προσκυνάτε ωω
και βολεύεστε θαρρώ.

Όλες τρώτε τα παιδιά σας
κι όλοι σφάζεστε, ω γιες, 
φάγατε και την καρδιά σας
κι οι βιτρίνες σας αστραφτερές.
Ποποποποποποπο, αχ τι κακό, αχ τι κακό, 
ω τι κόσμο θωρώ στο πανηγύρι αυτό, 
στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτό, 
που δεν έχει τελειωμό.

Ξέρω, ξέρω ένα παραμύθι που λέγεται
πως στήλη άλατος γεννήθηκε του Λωτ η γυναίκα
γιατί παράκουσε το θεσμικό σκατό
και γύρισε τα Σόδομα και Γόμορα να δει 
που καιγόταν.

Κι άλλο ένα ξέρω παραμύθι, εσύ που θες να λέγεσαι λαός, 
ειτ’ υπηρέτης, ειτ’ αφεντικός, 
τη φυλακή σου αμπάρωσες γερά
και φρικιάς μπροστά στη λευτεριά
κι οπόταν σου σαλέψει η ζωή, τη λιντσάρεις.
Όλος ο κόσμος τώρα με μισεί κι απ’ το μεθύσι μου θέλει να πιει, 
πηγαίνουν κούτσα κούτσα σπιθαμή
υπολογίζοντας ανταμοιβή, 
δολοφονώντας τη Στιγμή.
Από τη μια το θάρρος θαυμάζω της γυναίκας του Λωτ, 
για συνεργός σας, όντα, όντα σκοτεινά, δεν κάνω.

Ποποποποποποπο, αχ τι κακό,τι κακό, 
ω τι κόσμο θωρώ στο πανηγύρι αυτό, 
στο πανηγύρι αυτό, στο πανηγύρι αυτό, 
που δεν έχει τελειωμό, 
για τον κάθε χάρτινο λαό!
Για τον κάθε χάρτινο φρουρό!...

ΤΟ ΚΡΟΚ

ΤΟ ΚΡΟΚ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ανά τας νους και τας οδούς. ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ. Η ελπίς καμίαν σχέσιν έχει με το ΚΡΟΚ.

Το "πρέπει" δεν είναι ΚΡΟΚ. 
Το ΚΡΟΚ είναι ΚΡΟΚ αλλά και ΚΡΟΚ.
Ουδεμίαν σχέσιν έχει με το ΚΡΟΚ που προφέρεται ΚΡΟΚ.

ΚΑΝΕ ΜΟΥ ΜΠΑ-ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

ΑΜΑ ΒΓΑΖΑΜΕ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ

ΘΑ 'ΤΑΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

Κάνε μου μπα, να κάνω χα!
Να μην μας πιάσουνε στα πρα...
Κάνε μου χο γλο γλο, βγάλε φωνή
χα χα, μπαχανισμένη μου ζωή.

Άμα βγάζαμε τις μάσκες
θα `ταν διαφορετικά.
Ως και οι πάνκισσες τα βάψαν
πράσινα τα μαλλιά.

Πρασινοαίματος καιρός, 
δηλώνω πρασινοφρουρός
να μ’ αγαπάς πρασινωπά
έχω και καταπράσινη καρδιά.

Πως να παίξουμε κρεμάλες
ξέχασές το στυλό
στον επήρα τις προάλλες
πράσινο.

Είσαι θαμπή, κάνε μου μπι
σαν θερινή χαζή αναψυχή
βάψε με μπλε μάρεν και βυσσινί
φυλάκισέ με αν θες στο μουσταρδί.

Μετενσαρκώνομαι σε δάδα
κι έλαμψα στο πουθενά
και τη μικρή μου κουτουράδα
κάψανε στην πυρά.

ΓΚΡΑΦΙΤΙ-ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΔΥΝΑΝΗΣ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΩΝ

Κι όταν οι κροκάνθρωποι βρίσκονται σε δύσκολη θέση και θέλουν να πάρουν δύναμη, λένε από μέσα τους ή και δυνατά...

" Α ΝΟΕΙ Ο ΝΟΕΙ Ο ΝΟΩΝ Α ΝΟΩΝ ΕΙΜΟ ΕΙΜΟ?"

(αμετάφραστο...ο νοών νοείτω!!!)

Ο ΕΤΣΙ

Ώσπου τον ξεχάσαμε τον Έτσι. Και δεν τον προσέχαμε τον Έτσι, και τον ξαναείδαμε τον Έτσι. Κι είδαμε πως ο Έτσι ήταν ο καθένας από μας, πως ήτανε κάτι από μας, πως κι αυτός ίδιος με εμάς, δεν ήταν διαφορετικός. Κι έγιν' ο καθένας Έτσι. Κι όλοι το καταλαβαίναμε έτσι.